Maça oldukça istekli başladık. İlk 20 dakikada rakibi çözmeye çalıştık, bu bölümde oyun kontrolü tamamen bizdeydi. Bu çabamızın karşılığını Sinan’ın golüyle bulmak sevindiriciydi. Teknik direktörümüz, Orhan Nahirci’yi bu maçta defansif özellikleriyle değerlendirmek istedi; ancak Orhan, hücum yönüyle takıma çok daha fazla katkı sunan bir isim. Buna rağmen, defans arkasına atılan toplar yine başımıza dert oldu — sezon başından bu yana çözülemeyen bir problem adeta kanayan yaramız haline geldi.
İkinci yarıya daha derli toplu başlamamız gerekirken tam tersi oldu. Oyuncuların sahada ne yapmak istediği belirsizdi. Beyoğlu Yeni Çarşı, bu dağınıklıktan çok iyi yararlandı ve kısa sürede öne geçmeyi başardı. Neyse ki yapılan oyuncu değişiklikleri yerinde ve zamanında geldi, takım toparlandı ve yeniden öne geçmeyi başardık.
Ancak tribünlerde yaşanan bir olay gölge düşürdü: Taraftarın kalecimizi yuhalaması. Oysa kalecimizin gollerde doğrudan bir hatası yoktu; sadece birkaç hava topuna çıkmaması tepki topladı. Takımın moral bütünlüğü açısından bu tür tepkiler çok olumsuz etkiler yaratabiliyor.
Şunu da açıkça söylemek lazım: Bu takımın acilen bir forvete ve oyunu yönlendirecek bir “beyin” orta sahaya ihtiyacı var. Sinan tek başına bu yükü taşıyamaz. Berk İsmail’in talihsiz sakatlığı takımın bütün dengesini bozmuş durumda. Yılmaz Ceylan hamlesi doğruydu, ancak biraz daha erken gelse belki maç daha rahat bitebilirdi.
Elazığ maçında verilmeyen penaltının benzeri bu kez verildi; kaleci topa çıkarken Berk Yıldız’ın yüzüne darbe aldı ve hakem doğru bir kararla beyaz noktayı gösterdi. Bu anlamda hakem triosu maçın genelinde mükemmele yakın bir yönetim sergiledi.
Evet, 3-2 galip geldik. Ama bu skorun arkasında hâlâ çözülmesi gereken yapısal sorunlar, eksikler ve istikrar arayışı var. Galibiyet güzel, ancak oyunun gelişimi en az skor kadar önemli.