Ben, gelişi güzel yolda yürürken, aklımdaki birçok kederle sevinçle hüzünle ihanetle hasetle insan sevgisiyle var olan ve belki de olumsuzlarımı inkâr ederek kendimi tatmin etmeye çalışan biriyim.
Başkalarının başarısına gıptayla bakan ya da belki içten içe kızan, beli ki de o işi başaran biriyim.
Bir yerde bir şeyle uğraşırken, fırsatçılık yapıp en basitinden kendime avantaj sağlayan biriyim.
Hak hukuku çiğneyen, haksızlıkları köküne kadar yapan, mazlumun ahını almaktan korkmayan, içten içe derin hesaplar içinde olan birimiyim?
Söyle bakalım, benim içinde bir ben olan metafizik varlık, kimileri kalp der, kimileri vicdan der, kimileri insanlık der, ne derlerse desinler, ben kendimi biliyorum, kafamı yastığa koyunca, vicdanımla yatıyorum, ya da vicdansızlığım parçalar düşlerimi ve de belki rüyamı, kaldırır beni ansızın, tadım kaçar, ağzım kekremsi bir hale tada dönüşür, yine uyurum uyumaya çalışırım, kendimi kandırmak için bir bahane bulurum, yarınlara yine böyle uyanmaktır niyetim.
İnsanı kullanmak, onları hafife almak, emeklerini hiç etmek, daha doğrusu çalmak…
Verdiği maaşı başının gözünün sadakası gibi algılamak…
Neydi bizi bizden uzaklaştıran o kötü durum, neydi bizi bu kadar hırslandıran iç hesaplaşma.
Hayat kısa değil mi, bize hayatın kısa olduğunu söyleyen ölmediler mi?
Neydi söyle ey vicdan, sahte ağlamalar sahte gülüşler, dedikodular, neydi insanların düşüşünü seyrederken sevinmeler…
Yazılanları çizilenleri sırf sizin için yazıldığını düşünüyorsanız ya da acaba bende böyle miyim? diyorsanız, orada ikilemde de kalıyorsanız, o zaman sizde hoş geldiniz, sizde en az benim kadar hatalısınız, dört dörtlük olamayız, ama dört üçlüğü zorlamalıyız, hatasız kul olmaz, ama bunu da ağzımızda sakız edip, arkasına saklanmamalıyız.
Hayatı, doğrusuyla yaşayan, hamleleri belli bir insani çıkar için olmayanlara, hakkı hukuku gözetenlere, emek çalmayanlara, dert fikir düşüncelere saygı gösterenlere selam olsun.
Ben olamadım ama hatamı biliyorum, kendime samimiyim. Sizde kendinize samimiyseniz ne mutlu sizlere….